^-^KangTeuk Forever^-^

 

กว่าจะได้อัพก็เลยมาหลายวัน แต่ความรู้สึกยังไม่จางหายเลย จำได้ทุกชอต ทุกความประทับใจ

12/07/08

รวมพลคนหัวใจสีแซฟไฟร์บลูหน้าอิมแพคอารีน่าเมืองทองธานี

อา วันที่รอคอย นอนแทบไม่หลับเลย ตื่นเต้นสุดๆ

คอนเสริ์ตแรกในชีวิต(บ้านนอกได้อีก)

คอนเริ่ม ทุ่มนึง

เรียนเสร็จเที่ยงครึ่งก็รีบกินข้าวแต่งตัว แล้วโบกแทกซี่อย่างด่วนๆ

ประมาณเกือบๆชั่วโมงถึงแล้ว แค่หน้างานก็รู้สึกสุดๆไปแล้ววววววว สีฟ้า สีน้ำเงินละลานตาไปหมดเลย ถือป้าย ถือแบนเนอร์มาประชันกัน คึกคักมากๆ อา เสียดายไม่มีป้ายเหมือนเค้า อยู่บนยอดเขากะเก็บบรรยากาศ เห็นแค่หัวทึกกะหมีก็ดีใจสุดๆแล้ว

คนเยอะมากๆเลยอะ ไม่รู้จะไปนั่งตรงไหนก็เลยกระดึบๆออกไปนั่งกันตรงสนามหญ้า นั่งทาสีเล็บกันตรงนั้น สาบานได้ว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยทาเล็บเลย เพื่อผู้ชายทำได้ ยอม มีน้องกลุ่มนึงเดินแจกพู่ด้วย นารักมากๆเลยคะ ขอบคุณมากนะคะ

รอไป แต่ก็ไม่เบื่อนะเพราะมีแบนเนอร์กะป้ายให้กรี๊ดกัน ถ่ายรูปกัน แอบขำคนที่อยู่ข้างเค้ามากันเยอะ แล้วเอารูปเอสเจมาอย่างใหญ่แล้วก็เอามาเรียงคนก็มาถ่ายรูปกัน สักพักก็ได้ยินเสียง "ไม่เอาๆคู่นี้" ก็เลยหันไปดู กร๊ากกกกซีฮัน ไอ้นี่ก็นั่งอมยิ้ม เลยใช้น้องให้ไปถ่ายรูป ก็เค้าเรียงกันเป็นคู่ คังทึกแน่นอนจริงๆอ๊ากกกกกกก

หกโมงเป๊ะประตูเปิดแล้วววว รีบเข้าไป เหอ เหอ อยู่ไหนหว่า โซนพีสาม เดินหา ปาดดดดด ชันโคตรๆพี่น้อง แบบว่ากลัวความสูงอะ ใจคอไม่ดี กลัวตกอะ ระหว่างรอก็โบกแท่งไฟเล่น เหอ เหอ สวยอะ คนเริ่มทยอยเข้ามาจนใกล้ทุ่มก็ยังไม่เต็ม ก็งงกันว่าไมไม่เต็มอะ ใกล้เริ่มแล้วนะ

จนทุ่มนึง ใจเต้นตึกตัก จดเจ่อกะเวทีตรงหน้ามากมาย จะมายังหว่าๆๆๆๆๆๆๆ

โฮกกกกกกกกกกก VCR มาแว้ววววววว กรี๊ดดดดดดแบบว่า ไม่เคยเห็นเท่โฮกกกกันมากมาย

เซตแรกมาแนวเท่มากมาย จะส่องทึกกะหมีไม่เห็นอะ ไกลมากๆเลย เพราะเต้นกันตรงเวทีใหญ่

คิดในใจโบกๆๆๆๆๆๆ อย่างเดียวตอนนั้น ตาก็จ้องตรงเวที

แล้วก็เปลี่ยนเซต เห็นหลุมเปิด โฮกกกกกกกกก กรี๊ดไปก่อนแล้ว dancing out ทั้งร้องทั้งเต้น แต่ก็ไม่ลืมที่จะส่องคังทึก โฮกกกกกกกกกกกกกก อิจฉา โซน j k l มากๆเลยอะ ฮือๆ

สนุกมากมาย ประทับใจสุดๆ คังทึกก็นะ เล่นเอาแม่ยกหัวใจจะวายตาย

ไอ้เราก็สอดส่ายสายตาจ้องแต่คังทึกแต่เวรกรรม ที่หมีไม่ค่อยมาโซนเราอะ แต่เห็นทึกกะฮยอกแล้วก็ด๊องบ่อยมากๆ อิ อิ อึนเฮเอาโล่ไปเลย

วายกระจายครับพี่น้องงงงงงงงง ชอตอึนเฮไม่ไหวแล้วววว เห็นด๊องวิ่งมาแต่ไกล ลิบๆมาหาฮยอก แล้วก็กระโดดเอาอกชนกัน กร๊ากกกกกกกกก เต็มตาเลย

ด๊องโดดขี่หลังฮยอก กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด น่ารักอะ

กอดคอกันร้องเพลงตอน You are my endless love พอมานั่งดูคลิปที่โหลดมา เห็นจริงๆ ตอนแรกมองกันไปมองกันมาอะ เหมือนไม่กล้า อายรึไงฮยอก สุดท้ายก็เดินมากอดคอด๊องกระโดดเฉยเลย โฮกกกกกกกก

อึนเฮกระจายจริงๆ แต่ก็เห็นจริงๆอะ ว่าฮยอกอยู่ตรงไหน ด๊องจะอยู่ตรงนั้นแทบจะตลอดเวลาเลยอะ ได้ใจเต็มๆงานนี่คู่ลูกรัก เพระฮยอกอยู่โซนเราอะ เห็นบ่อยมากๆ ฮยอกน่ารักมาก ผมทรงนี้ก็โดนใจ สวยมากเลยอะฮยอก

แล้วก็มาถึงคู่พ่อแม่ของเรา คังทึกนั้นไม่เบาจริงๆ เอสเจทีออกมาแล้วกรี๊ดสลบเลยทีเดียว เน้นๆแค่สองชอตก็ทำเอาตายแล้ว ท่าประจำเค้า ที่เอาหัวชนกัน แต่ไม่ๆๆๆๆๆ นี่มันจมูกชนกันแล้วทึกแบบว่าหน้าเหวอมากเลยอะ น่ารัก ทั้งกรี๊ด ทั้งกระโดดจนปวดเท้าไปหมดเลย อีกชอตคังอินกะทึกไปยืนตรงโซน j k l แล้วก็สะกิด ชวนกันเต้นอะ น่ารัก

และก่อนจะร้องยู ตอนที่หมีกำลังพูด ทึกก็เอื้อมมือไปเช็ดเหงื่อให้หมี โฮกกกกกกกกกกกกกกกก สครีมอย่างโหยหวนนนนนนนนน หวานกันมากมาย หน้าหมีแบบว่ายิ้มเขินอะ  โอ๊ยยยยยย หมีแกเขินเป็นด้วยยยยยยยย รักทึกจริงๆเลยอะ สงสัยจะเอาคืนชอตเมื่อกี้ เหอ เหอ

แล้วก็ชอตที่หมีอุ้มทึกอะ เห็นไกลๆ แต่เพื่อนเล่าว่าทึกถลกเสื้อตัวเองแล้วหมีก็มายืนข้างหลังจับเอวทึกแล้วก็ยกอะ โฮกกกกกก  ไม่ไหว ถ้าเห็นเองคงลงไปนอนดิ้นตรงนั้นแน่ๆเลย

แล้วทึกอะก็ดูร่าเริงมากมาย วิ่ง กระโดด ไปทั่วเลยจริงๆ แอบเคืองทำไมหมีไม่มาแถวเค้ามั่งอะ แล้วก็เกิดเหตุ ทึกสะดุด คาดว่าเป็นบันไดตอนวิ่งขึ้นเวทีเล็กอะ ใจหายเลย เป็นห่วงมาก แต่ยังดีที่ยังพยุงตัวได้ แล้วก็ลุกขึ้นมายิ้มให้เพื่อจะบอกว่าไม่เป็นไร โฮๆๆๆๆๆๆ รู้นะว่าพี่ทุ่มเทแค่ไหน แต่ดูแลตัวเองด้วยนะเป็นห่วงมากๆจริงๆ

ชอบเพลง YMCA มากๆเลยอะ ตั้งแต่ฉายวีซีอาร์แล้วแบบว่าน่ารักมากๆ ทึกเต้นน่ารักมากโฮกกกกกกกกก พูดแล้วก็ยังนึกถึงภาพวันนั้นอยู่เลย ทุกคนเต้นกันหมด สนุกกันมากๆเห็นสีหน้าที่มีความสุขทั้งคนร้องแล้วก็คนเต้นเป็นอะไรที่ประทับใจมากมาย ช่วงคอนนี่ลุกขึ้นเต้นจนลืมไปเลยว่ากลัวความสูง อิ อิ

ครบทุกรส สนุก มัน ฮา แล้วก็ซึ้งสุดๆกับแมรี่ยู

เห็นเค้าเอาเก้าอี้มาตั้งอะก็รู้ทันที มาแล้วๆที่ซ้อมๆมาจะได้ร้องแล้ววววว

ตอนที่ทึกพูดฟังไม่รู้เรื่องเลยว่าพูดอะไร เพราะได้ยินแต่เสีงกรี๊ดอะ แต่พอดนตรีขึ้นก็แรฟเลยคะ พยายามแถเพราะไม่ทัน ความสามารถทางดนตรีต่ำมากๆ

ร้องแล้วก็โบกๆๆๆๆๆๆ แค่แปบเดียวจริงๆกล้องซูมทึกอะ อ๊ากกกกก ทึกร้องไห้ โฮ ไม่นะ ไม่ๆๆๆๆๆๆ ทึกอย่าร้อง จะร้องตามอะ ในใจก็คิดว่าไม่ร้องๆกลั้นน้ำตาไว้ ถ้าร้องไห้แล้วจะร้องเพลงไม่ได้ ขอเป็นหนึ่งเสียงพร้อมๆกับทุกคน อยากแสดงความรักให้เอสเจได้เห็น ขั้นรักพวกนายทุกคนนะ รักมากๆด้วย

กล้องก็จับแต่ทึกอะ ตอนแรกมองแต่ที่สกรีน เห็นหน้าเต็มๆร้องหนักมาก โอ๊ยยยไม่ไหวแล้วววว จึงหันไปมองตรงที่ทึกนั่ง ทึกอะ ร้องไห้จนตัวงอเลย ฮือๆ ไม่ไหวแล้วจากนั้นก็หลับหูหลับตาร้อง ร้องให้ดังที่สุด

ที่มีคนบอกว่าเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ มันคือเรื่องจริง เดินกลับเข้าหลังเวทีไปแล้ว แต่ยังไม่มีใครลุกเลย แล้วร้องแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้ทึกกะเจ๊ ไม่รู้ว่าได้ยินมั้ย

แล้วเอสเจก็ออกมาอีกครั้ง เห็นบอมกะเย่เปลี่ยนเสื้อแล้วคงกำลังจะกลับจริงๆ ออกมาขอบคุณแฟนๆอีกครั้ง

ขอบคุณมากๆเหมือนกันนะที่ทำให้พวกเรามีความสุขมากมายขนาดนี้

พอเอสเจเดินเข้าไปอีกคราวนี้ก้รู้แล้วว่าคงกลับจริงๆ แล้วเค้าก็เริ่มมีคนเดินออก แต่ยังมีบางส่วนที่ยังไม่ออก แล้วร้อง u are the one คะ ใช่แล้วที่ซ้อมๆมายังไม่ได้ร้องเลย รู้สึกว่ามีน้องกลุ่มนึงเริ่มร้องหลายรอบแต่ก็ล่ม จนเค้าเปิดเพลงคลอ ก็เลยช่วยกันร้อง ตอนนั้นเสียงไม่มีแล้วแต่ก็จะร้อง มีน้องคนนึงคะ ร้องเพลงแล้วก็ร้องไห้ด้วย จะร้องตาม คอนจบอารมณ์ไม่จบจริงๆคะ

สรุปแล้ว ประทับใจมากมาย ทุกสิ่งทุกอย่าง อะไรที่ร้ายๆและทำให้เสียใจก่อนคอนจะเริ่มก็ลืมไปหมดแล้ว

ขอบคุณ

ลิงๆทั้งหลายที่ทำให้พวกเรามารวมตัวกันในวันนี้

ขอบคุณเอลฟ์ทุกคนที่ได้สนุก มีความสุขและช่วยกันแสดงพลังให้เอสเจเห็นว่าพวกเรารักพวกเค้ามากแค่ไหน

ถึงจะเป็นคอนแรก แต่ก็จะไม่ใช่คอนสุดท้ายยยย ยังรอคอยคอนต่อไปของพวกนายนะ

มาร่วมสร้างความทรงจำดีๆด้วยกันแบบนี้ที่เมืองไทยอีกครั้งนะ

SUPER JUNIOR & THAI FAN FIGHTING!!!!!!!!!

 

Happy birthday To Park JungSu 

สุขสันต์วันเกิดคนแก่ 55555++++

 

แก่แต่ก็รักนะ

รู้มั้ยว่ารักมากๆๆๆ

 

ไม่เคยเรียกทึกกี้ว่าพี่เลย ทำไมกัน

ไม่มีเหตุผลเหมือนกัน

 

รู้แค่ว่ารัก

รู้แค่ว่าพี่คือเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ชีวิตเค้ามีความสุข

ทุกครั้งที่เหนื่อย ท้อ

เห็นรอยยิ้มของพี่ก็มีความสุขแล้ว

เห็นพี่มีความสุขเค้าก็มีความสุข

ถ้าพี่ทุกข์หรือเสียใจ เค้าก็จะร้องไห้ด้วย

 

ไม่ว่าใครจะว่ายังไงก็รักพี่นะ

รักเพราะพี่คือพี่

ถ้าไม่ใช่พี่ก็ไม่รักหรอก

 

อยากเห็นพี่มีความสุขมากๆๆๆๆๆๆ

สุขภาพร่างกายแข็งแรง

 

เจ็บปวดมากๆเวลาทีเห็นพี่ไม่สบายอะ

 

รักษาสุขภาพบ้างนะ

 

เค้าจะรอตะโกนชื่อพี่ในคอน

ถึงจะไกลแต่เค้าก็เชื่อว่าพี่ต้องได้ยิน

 

อยากเจอพี่อีกครั้ง

 

 รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก รัก

 

 

 รักๆๆๆๆ Teukie Oppa

 

 

 

ค่ำคืนที่ยาวนานเหลือเกิน ในความรู้สึกของคนที่กำลังเหนื่อยล้าและเงียบเหงา

สองขาที่ก้าวไปข้างหน้าค่อนข้างสั่นเพราะความเหนื่อยล้า

 

แล้วทำไมถึงเงียบเหงาล่ะ

 

นั่นสิ ความสุข ความรู้สึกอบอุ่นใจที่ได้รับทุกครั้งที่ถึงแม้จะรู้สึกเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักแค่ไหน

 แต่ก็ไม่เคยท้อแท้ สิ้นหวัง

เพราะยังมีคนคอยเคียงข้าง คอยให้กำลังใจ คอยเติมเต็มความรู้สึกที่ว่างเปล่าให้กันและกันอยู่เสมอ

 

แต่วันนี้ไม่เหมือนวันนั้นอีกต่อไปแล้ว....................

 

…………………………………………………………………………………….

 

หลังจากเสร็จสิ้นการอัดรายการเกมส์โชว์รายการหนึ่ง ยูนิตใหม่ของนักร้องบอยแบนด์ชื่อดังของเกาหลี ก็ต้องรีบไปอัดการแสดงสดอีกรายการหนึ่ง ตารางงานที่แน่นขนัดจนแทบไม่ได้พัก แต่ทุกครั้งที่ขึ้นแสดงก็ยังคงยิ้มแย้มให้บรรดาแฟนคลับที่มารอเชียร์พวกเขาได้เสมอ

 

ตอนดึกก็ต้องแยกย้ายกันไปจัดรายการวิทยุซึ่งเป็นอีกหน้าที่หนึ่งที่พวกเขารัก

“ฮยอกแจ วันนี้จัดรายการเสร็จกลับไปก่อนได้เลยนะ เดี๋ยวคังอินจะมารับพี่น่ะ” ลีทึกบอกฮยอกแจพร้อมยิ้มน้อยๆ จะไม่ให้เขายิ้มได้ยังไง ก็ในเมื่อช่วงนี้ไม่ได้ไปไหนด้วยกันเลย แม้จะขึ้นแสดงด้วยกัน พอเสร็จคังอินก็ต้องรีบไปถ่ายหนังต่อ วันๆแทบจะไม่ได้คุยกันเลย พอคนตัวโตโทรมาบอกก็อดที่จะดีใจไม่ได้

 

“โอเคๆ เดี๋ยวฮยอกแจจัดให้ครับพี่” ฮยอกแจยิ้มล้อเลียนคนอายุมากกว่าอย่างรู้ทัน ทำไมเขาจะไม่เข้าใจ แม้จะอยู่ใกล้กันแต่มันเหมือนห่างกันอย่างนี้มันทรมาน ส่วนเขาแม้จะไกลแต่คนที่อยู่ฝั่งนู้นก็ขยันโทรมาคุยกันทุกวันอยู่แล้ว

เฮ้อ เมื่อไหร่ ลูกเจี๊ยบจะเจอลูกปลาซะทีน้า

 

หลังจัดรายการเสร็จฮยอกแจก็กลับไปก่อน ลีทึกจึงได้แต่นั่งรอคนตัวโตมารับ พลางหยิบ เครื่องเล่น mp3 มาฟังระหว่างรอ

ขณะที่ฟังเพลงไปก็นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว มีอะไรมาเซอร์ไพรส์รึป่าวนะ  เพราะตอนโทรมาเหมือนจะรีบๆก็เลยไม่ได้ถามอะไรกันมาก แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็รู้ ^-^

 

 

จากหนึ่งเพลง เป็นสองเพลง

จากสองเพลงเป็นสิบเพลง …….สงสัยรถจะติด

 

 

 

จากสิบเพลงเป็นเกือบยี่สิบเพลง……..เกิดอุบัติเหตุอะไรรึป่าวนะ คิดได้ดังนั้นมือเรียวจึงรีบกดโทรศัพท์หาทันที แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับ แบตฯหมดรึป่าวนะ

 

อืม รออีกสักนิดแล้วกัน

 

 

ยังไม่มาเลย  จะตีสามแล้วนะ ชักเริ่มเป็นห่วงแล้วสิ ทำยังไงดี  กดโทรศัพท์หาน้องชายที่รักอย่างร้อนรน

 

 

“ฮัลโหลครับ  อ้าวพี่ ยังไม่กลับอีกเหรอ” ฟังจากน้ำเสียงฮยอกแจคงนอนไปแล้ว

“คือมีปัญหานิดหน่อยน่ะ คังอินกลับบ้านรึยัง” ในใจได้แต่ภาวนาขอให้คนตัวโตกลับถึงบ้านแล้วอย่างปลอดภัยด้วยเถอะนะ

“เดี๋ยวนะพี่  อืม ยังนะพี่ รึว่าพี่คังอินยังไม่ไปรับพี่อีกเหรอ” คิ้วเริ่มขมวด นี่มันผ่านมาตั้งหลายชั่วโมงแล้วนะ ทำไมปล่อยให้พี่ทึกรอนานขนาดนี้นะ

“สงสัยจะติดธุระด่วนมั้ง ไม่เป็นไรๆ แค่เล็กน้อย เดี๋ยวพี่กลับเองได้นะ ” นั่นสิ แค่นี้มันเล็กน้อย แต่เรื่องใหญ่อยู่ที่คังอินอยู่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า คิดแล้วก็เป็นห่วง

“มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยพี่” ฮยอกแจถามด้วยความเป็นห่วงพี่ชายคนโตของวง

“งั้นพอจะรู้มั้ยว่าจะติดต่อคังอินได้ยังไง พี่โทรไปแล้วแต่ติดต่อไม่ได้เลย พี่เริ่มเป็นห่วงแล้วนะ” น้ำสียงร้อนรนพอจะทำให้ฮยอกแจรู้ดีว่าลีทึกกำลังกังวลมากแค่ไหน

“งั้นเอางี้แล้วกัน พี่รีบกลับบ้านมาก่อนดีกว่าแล้วเราค่อยคิดหาวิธีกันนะ ใจเย็นนะพี่ คงไม่มีอะไรหรอก” ฮยอกแจพยายามปลอบลีทึก

“แต่ถ้าคังอินมารับ แล้วไม่เจอพี่ล่ะ” ยังไงก็ยังคงเป็นห่วงคังอินอยู่ดี

“ถ้าไม่เจอพี่เขาก็กลับบ้านแหละ แต่พี่อะรอมาหลายชั่วโมงแล้วนะกลับมาพักผ่อนเถอะ เผื่อว่าทางนี้จะได้ข่าวด้วยนะพี่ ” จนแล้วจนรอดกว่าลีทึกจะกลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปเกือบๆตีสี่ ก็ยังไม่มีวี่แววของคังอิน

 

 

 

จะให้ข่มตาหลับยังไงไหว เป็นห่วงคนตัวโตจับใจ จนได้ยินเสียงคนโหวกเหวกโวยวายจึงออกไปดู เห็นผู้จัดการกองถ่ายแบกคนตัวโตที่เขาเป็นห่วงอย่างมากมาย เดินทุลักทุเลเข้าบ้านมา

 

“ขอโทษทีนะครับที่พากลับมาส่งดึกไปหน่อย คือพอดีทางกองเรามีเลี้ยงพอดีนะครับก็เลยดื่มกันมานิดหน่อย” ลีทึกรีบเข้าไปช่วยประคองคังอินนอนตรงโซฟา รีบหาผ้ามาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้

“อย่างนี้มันน่าปล่อยให้นอนตากยุงหน้าบ้านมากกว่านะพี่ ปล่อยให้พี่รอตั้งนาน” ฮยอกแจอดที่จะประชดไม่ได้ พูดจบก็ได้แต่ถอนหายใจ ก็คนที่ต้องการให้ได้ยินมีสติพอที่จะได้ยินที่ไหนล่ะ

“ช่างเถอะนะ เรื่องเล็กน้อยเอง โทรศัพท์คงแบตฯหมดน่ะก็เลยไม่ได้โทรบอก ไปนอนเหอะเดี๋ยวพี่ดูเอง” จะให้โกรธยังไงก็ไม่เคยโกรธคนตัวโตได้ซักที เช็ดตัวให้เสร็จก็เอาผ้ามาห่มให้แล้วตัวเองก็ต้องนอนพักบ้างพรุ่งนี้ยังมีงานรออยู่

 

หลังจากวันนั้นก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย บวกกับฮยอกแจคอยกันท่าตลอดเวลาเพราะโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงที่คังอินบอกว่าลืมที่นัดกับลีทึกไว้  จะบอกคังอินว่าลีทึกรอนานมาก ลีทึกก็ได้แต่ส่ายหน้า ช่างมันเหอะ  เฮ้อ ให้มันได้อย่างนี้สิ

 

 

 

 

วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่ทำงานกันตั้งแต่เช้ายันค่ำ เนื่องจากที่กองถ่ายฯวันนี้ยกเลิกกองคังอินจึงได้พักช่วงเช้า จึงออกจากบ้านช้ากว่าคนอื่นเพื่อตามไปสมทบที่สตูดิโอเพื่อไปขึ้นแสดงสดได้

แต่ก็ยังไม่วายรีบร้อนออกจากบ้านจนไม่ได้กินข้าวที่ลีทึกทำไว้ให้ ที่ตั้งทิ้งไว้ในห้องครัว

เมื่อกลับถึงห้องกันตอนดึกๆก็ต้องรีบเก็บและล้างชามกับข้าวที่ลีทึกทำไว้ เพราะมันบูด ส่งกลิ่นเหม็นออกมาแล้ว ลีทึกทำได้แต่ขอโทษขอโพยน้องๆที่ต้องทนดมกลิ่นเหม็นๆกัน

 

ขณะที่กวาดกับข้าวที่เขาตื่นแต่เช้าขึ้นมาทำ พร้อมรอยยิ้มมีความสุขที่ได้ทำอาหารให้คนที่รักได้กิน

 

‘เจ็บ’ เมื่อเหลือบไปเห็นโน้ตที่ตัวเองเขียนติดไว้บนตู้เย็น

‘อย่าลืมกินข้าวด้วยนะ

  เดี๋ยวผอม เป็นห่วง’

ทุกถ้อยคำที่เขียนพร้อมรอยยิ้มบางๆ

‘เจ็บปวด แต่ ’

ไม่เป็นไรหรอกนะ  คงจะรีบจริงๆจนไม่เห็นโน้ตก็ได้  แค่เรื่องเล็กน้อยเอง แล้วก็ได้แต่ยิ้มเศร้าๆให้ตัวเอง

 

ฮยอกแจได้แต่สายหน้า รอยยิ้มตอนทำกับตอนทิ้งช่างแตกต่างกันจริงๆ แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจหนักๆ  เนื่องจากตัวต้นเหตุไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลยเพราะกลับบ้านดึกกว่าคนอื่นด้วย เฮ้อ

 

 

 

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น ทุกอย่างยังคงดำเนินไปเหมือนปกติทำงานๆแล้วก็นอนพัก แต่สิ่งที่ไม่ปกตินั้นคือตัวของลีทึกเอง สิ่งเล็กๆน้อยๆต่างๆที่ไม่เคยใส่ใจ เริ่มมีมากขึ้นทับถมให้จิตใจของลีทึกเป็นกังวล และคนที่สังเกตเห็นก็คงหนีไม่พ้นฮยอกแจนั่นเอง

 

“ทำไมพี่ไม่ลองคุยกับพี่คังอินดูบ้างล่ะ” เมื่อทนไม่ไหว เริ่มเป็นห่วงพี่ชายคนโต เขาก็ต้องพูดออกมา

“พี่ไม่เป็นไรหรอกนะ แค่เรื่องเล็กน้อยเอง ทำงานก็หนักกันอยู่แล้วอย่าให้มีเรื่องอะไรรบกวนใจเลยนะ” ลีทึกตอบเบาๆ เขาคิดอย่างนั้นจริงๆ

“พี่ก็เป็นซะอย่างนี้  ” ฮยอกแจเองก็รู้ดีว่าคนแก่คนนี้หัวดื้อแค่ไหน เฮ้อ แล้วเมื่อไหร่จะเข้าใจกันล่ะ

 

………………………………………………………………………………….

 

 

วันนี้เหล่าหนุ่มๆต้องขึ้นแสดงสดในรายการเพลงชื่อดัง แต่ลีทึกมีอาการไม่สู้ดีนัก แต่ก็ยังกัดฟันขึ้นแสดงจนจบ

หลังอัดรายการเสร็จ ฮยอกแจก็รีบมาดูอาการลีทึกทันที

“พี่เป็นอะไร รึเปล่า ดูสีหน้าพี่ไม่ดีเลย ผมว่าพี่กลับไปนอนพักเหอะนะ เดี๋ยววันนี้ผมไปจัดรายการคนเดียวก็ได้นะ ”

“พี่ไม่เป็นอะไรมากหรอกนะ กินยาเดี๋ยวก็หายแล้วนะ ” ลีทึกรีบตอบ

“เชื่อผมเหอะพี่ ให้พี่คังอินไปส่งแล้วกันนะ เดี๋ยวผมบอกให้” พูดจบ ฮยอกแจรีบเดินไปหาคังอินโดยไม่ทันได้ยินเสียงห้ามของลีทึก

 

“พี่คังอินครับ พี่คังอิน” เมื่อไปถึงเป้าหมายฮยอกแจก็เรียกทันที

“เดี๋ยวนะ มีอะไรฮยอกแจ พี่กำลังยุ่งอยู่ ” คังอินหันมาพร้อมโทรศัพท์ในมือ

“เอ่อ พี่ลีทึก เขา ..” ยังไม่ทันที่ฮยอกแจจะพูดจบ ลีทึกก็รีบมาดึงฮยอกแจเอาไว้

“พี่ไม่เป็นไรจริงๆนะฮยอกแจ  คังอินงานยุ่งด้วย อย่าไปรบกวนเขาเลย” ฮยอกแจทำหน้ามุ่ยทันที ไม่ยอม ยังไงวันนี้ก็ต้องพูดกันให้รู้เรื่องให้ได้ พี่ลีทึกกำลังไม่สบายอยู่นะ  หลายครั้งจนเกินไปแล้ว

“พี่คังอิน พี่ลีทึกไม่สบายนะ” ฮยอกแจตะโกนออกไป ทำให้คังอินหันควับมาทันที

“เอ่อ สักครู่นะครับๆเดี๋ยวผมจะรีบไปครับ ” หลังจากวางหู คังอินก็หันมาถามลีทึกทันที

“พี่เป็นอะไร ไม่สบายตรงไหน” ลีทึกได้แต่ยิ้มหน้าเจื่อนๆ เห็นฮยอกแจยิ้มล้อเลียนอยู่

“พี่ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกนะ กินยาเดี๋ยวก็หายแล้ว” ลีทึกรีบตอบเมื่อเห็นสีหน้าเป็นกังวลของคังอิน แค่คังอินเป็นห่วงเขาก็ดีใจแล้ว

“ไม่จริงอะพี่ ผมว่าพี่คังอินไปส่งพี่ลีทึกกลับบ้านดีกว่านะ นะ”ฮยอกแจพูดรบเร้า คังอินที่กำลังทำสีหน้าลังเล

“พี่ไม่เป็นไรจริงๆ ฮยอกแจ  เรื่องเล็กน้อยเอง ถือว่าพี่ขอร้องนะ ” ลีทึกกระซิบฮยอกแจเมื่อเห็นสีหน้าที่เริ่มกังวลของคังอินเพราะรู้ว่าคังอินมีงานจริงๆ ไม่อยากให้คังอินต้องลำบากใจ

 

ได้ยินดังนั้นฮยอกแจก็ทำอะไรไม่ได้อีก ได้แต่มองหน้าลีทึกด้วยความไม่เข้าใจ

 

“ผมต้องรีบไปแล้วนะ ผมสัญญา เดี๋ยวผมโทรหาพี่แล้วกัน อย่าลืมกินยานะครับ” คังอินพูดจบก็รีบเดินจากไป ทิ้งให้ฮยอกแจกับลีทึกมองตามแผ่นหลังกว้างไป

 

“นั่นก็เล็กน้อย นี่ก็เล็กน้อย ฮึก ละ แล้วเรื่องไหนที่เป็นเรื่องใหญ่สำหรับพี่ล่ะ อึก ผมไม่เข้าใจเลย ฮึก ฮือ”

จู่ๆฮยอกแจก็โพล่งออกมา  แต่ลีทึกได้แต่ยิ้มอย่างเอ็นดู

“ขอบใจมากนะที่เป็นห่วงพี่  อ้าวๆ ทำไมน้องชายพี่ขี้แยอย่างนี้ล่ะเนี้ย สงสัยต้องโทรทางไกลให้ใครมาปลอบแล้วมั้ง” ลีทึกได้แต่พูดหยอกให้ฮยอกแจสบายใจ เขาเข้าใจในสิ่งที่ฮยอกแจพูดดี แต่จะทำยังไงได้คังอินงานยุ่งจริงๆ แล้วอีกอย่างคังอินสัญญาแล้วว่าจะโทรมา แค่นี้ก็พอแล้ว

 

ระหว่างจัดรายการอาการของลีทึกแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด เริ่มไอ หน้าเริ่มซีด ทั้งๆที่กินยาไปแล้ว ฮยอกแจได้แต่คอยถามอย่างเป็นห่วง แต่ลีทึก ได้ยิ้มตอบว่าไม่เป็นไร สายตาคอยเอาแต่เหลือบมองโทรศัพท์มือถือแทบจะตลอดเวลา

จนแล้วจนรอด ก็ไม่มีวี่แววว่าจะได้ยินเสียงของคนที่อยากได้ยิน สภาพร่างกายเริ่มไม่ไหว สภาพหัวใจก็เช่นเดียวกัน

 

ทำไมฮยอกแจจะไม่รู้ว่าลีทึกรู้สึกยังไง สายตาที่เหลือบมองโทรศัพท์ตลอดเวลา เขาสงสารพี่ชายคนโตจับใจ ใจอยากจะโทรหาคนต้นเหตุให้รู้เรื่อง แต่ก็ติดที่ลีทึกห้ามไว้ เพราะคังอินกำลังทำงาน

 

เมื่อกลับถึงห้องลีทึกก็ขอนอนพักทันที นอนทั้งๆที่มือยังถือโทรศัพท์อยู่

 

‘รอ

 

 

 นายสัญญาแล้วนะคังอิน พี่จะรอ’

 

 

 

หลับไปทั้งๆที่มือกำโทรศัพท์ไว้แน่น

 

 

หลับไปทั้งน้ำตา

 

……………………………………………………………………………

 

 

วันนี้เป็นวันสำคัญ

สำคัญสำหรับลีทึก แต่ก็เหมือนวันธรรมดาที่เขายังต้องออกไปทำงานตามปกติ อาจจะแตกต่างตรงที่คำทักทายที่ทุกคนทักทายเขาไม่เหมือนทุกวัน

 

“สุขสันต์วันเกิดนะครับพี่” ฮยอกแจ คนแรกที่อวยพรเขา

แล้วก็ตามมาด้วยลิงทั้งฝูง ที่แทบจะรุมทึ้งเขาให้แกะของขวัญที่แต่ละคนให้มา

 

เกือบครบ ขาดแค่คนเดียว คนที่เขาก็ยังไม่เห็นหน้าเลยตั้งแต่เช้า

 

“พี่คังอินออกไปถ่ายหนังแต่เช้าครับพี่ ตอนดึกๆคงมีเซอร์ไพรส์นะผมว่า” ฮยอกแจพูดยิ้มๆ ลีทึกได้แต่ยิ้มตามโดยไม่ได้พูดอะไร เพราะวันเกิดเขาทุกปีก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษอยู่แล้ว แค่คำอวยพรที่ให้เขาก็มีความสุขแล้ว

 

วันนี้ทั้งวันลีทึกรู้สึกมีความสุข แทบจะยิ้มตลอดทั้งวัน จนถูกน้องๆในวงแซวบ่อยๆ

รอนะ อีกหนึ่งคนที่เขาอยากเจอ อยากได้ยิน แค่คิดก็ยิ้มอย่างมีความสุขแล้ว

 

จนจัดรายการใกล้เสร็จก็ยังไม่มีวี่แววของคนที่รอ จนลีทึกเริ่มใจเสีย

ฮยอกแจเองสังเกตเห็น  ได้แต่พูดให้กำลังใจ

“เดี๋ยวก็มานะพี่ ขี้คร้านจะจับตัวเองผูกโบมาด้วยนะผมว่า อิ อิ” ลีทึกได้แต่ยิ้มขอบคุณฮยอกแจ นั่นสินะ ทุกปีคังอินไม่เคยลืม แม้ไม่มีอะไรพิเศษแต่เขาก็มีความสุขแล้ว

 

กลับถึงบ้าน คังอินก็ยังไม่กลับ ลีทึกได้แต่นั่งรอ จะโทรไปดีมั้ยนะ จะเที่ยงคืนแล้วนะ

หรือว่าจะลืมจริงๆ  แค่เพียงโทรมาก็ยังดีนะ แค่อยากได้ยินเสียงเท่านั้นเอง 

 

มือกำโทรศัพท์ไว้แน่น

 

รอ

 

รอ

 

 

แล้วก็รอ

 

 

 

นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน

‘สุขสันต์วันเกิดนะ ปาร์คจองซู  นายกำลังทำอะไรอยู่ นายกำลังรอใครอยู่ ’

 

 

 

ฮยอกแจเห็นท่าทางไม่สู้ดีของลีทึก จึงเดินเข้าไปหา

“ขอพี่ออกไปเดินสูดอากาศข้างนอกหน่อยนะ”  

“เอ่อ งั้นให้ผมไปด้วยนะครับพี่” ฮยอกแจเห็นสีหน้าลีทึกแล้ว สงสารจับใจ พี่คังอินไปอยู่ที่ไหนนะ

“ไม่เป็นไร ไปนอนเถอะ พรุ่งนี้มีงานแต่เช้านะ ” ลีทึกได้แต่ยิ้มบางๆ

 ขอให้พี่ได้อยู่คนเดียวนะ ฮยอกแจ พี่อยากอยู่คนเดียว น้องรักของพี่

 

 

 

สองขาทอดยาวช้าๆไปบนถนนเล็กๆ

 

เดินไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมาย 

 

สองขาหยุดลงตรงสวนสาธารณะที่เขาเคยพาคังอินมาวิ่งทุกเช้า เพื่อลดน้ำหนัก

 

สถานที่ทั้งสองมาเดินเล่นกันบ่อยๆเวลาที่มีเรื่องไม่สบายใจ

 

 

และ

 

สถานที่ ที่นายให้คำสัญญา

 

‘ ขอให้ผมเป็นคนที่คอยปกป้องพี่ คอยดูแลพี่ และคอยอยู่เคียงข้างพี่ได้มั้ยครับ

ผมจะไม่ทำให้พี่เสียใจ ผมสัญญา ’

 

 

สองขาก้าวช้าๆทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ยาวที่เขาสองคนเคยนั่งประจำ

 

 

 

‘ สัญญานะครับ รอผมนะ เดี๋ยวผมไปรับ ’

‘ ผมจะตื่นขึ้นมาเพื่อกินอาหารฝีมือพี่ทุกเช้าเลย ผมสัญญา ’

‘ ผมจะโทรหานะ สัญญานะครับ ’

 

‘ ขอให้ผมเป็นคนที่คอยปกป้องพี่ คอยดูแลพี่ และคอยอยู่เคียงข้างพี่ได้มั้ยครับ

ผมจะไม่ทำให้พี่เสียใจ ผมสัญญา ’

 

ภาพความทรงจำที่หวนเข้ามาในความคิด ทำให้รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหวาน

ความสุข ความอบอุ่นในคืนวาน ยังคงอบอุ่นอยู่ในหัวใจ

แต่ทำไมกันนะ ทั้งๆที่ยิ้มแต่น้ำตาถึงไหลออกมา

 

 

คำสัญญาสำหรับนาย คือเรื่องเล็กน้อยรึเปล่า

คำสัญญาสำหรับนาย คือสิ่งสำคัญแค่ไหนกัน

 

 

ไม่ต้องมาดูแล หรือปกป้องก็ได้

ขอแค่อยู่ข้างๆกัน แค่นี้ก็พอแล้ว  พี่ขอแค่นี้ก็พอแล้ว

 

ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน คังอิน

 

…………………………………………………………………………..

 

ฮยอกแจได้แต่กระสับกระส่ายเดินไปเดินมาอยู่ในบ้าน จะทำยังไงดี

สุดท้ายจึงตัดสินใจโทรหาคังอิน

“พี่คังอินครับ พี่อยู่ที่ไหน ” ทันทีที่รับสาย ฮยอกแจก็ถามทันที

น้ำเสียงร้อนรน ของฮยอกแจทำให้คังอินรู้สึกแปลกใจ

“พี่กำลังรีบกลับ มีอะไรรึเปล่า พี่ทึกหลับรึยัง ” คังอินตอบพลางเหลือบมองกล่องของขวัญที่วางอยู่ข้างๆคนขับ

กว่าจะทำงานเสร็จ เพราะวันนี้มีอุบัติเหตุในกองถ่ายนิดหน่อยทำให้เลิกช้า ได้แต่หวังว่าลีทึกคงไม่โกรธเพราะเขาทำงานอยู่นะ

“มันเลยวันเกิดพี่ทึกไปแล้วนะครับ พี่มัวทำอะไรอยู่ ” ฮยอกแจเริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่เมื่อนึกถึงใบหน้าเปื้อนยิ้มที่เศร้าสร้อยของลีทึก

“นี่มันอะไรกัน หะ ฮยอกแจ เป็นอะไร ก็พี่ติดงานอยู่ พี่ลีทึกก็ต้องเข้าใจพี่สิ ” คังอินเริ่มโมโหบ้าง นี่เขาไปทำงานนะ ควรจะมีเหตุผลบ้างสิ

“งานๆๆๆๆ ผมเข้าใจว่างานนะสำคัญ ส่วนเรื่องอื่นสำหรับพี่อาจจะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ใช่มั้ยครับ  รู้มั้ยครับพี่ ว่าพี่กำลังทำให้พี่ทึกเสียใจ  ” คังอินได้แต่นิ่งฟัง ฮยอกแจพรั่งพรูคำพูดที่เขาอยากจะพูดมานานพร้อมน้ำตา

 

“ผมสงสารพี่ทึกนะ แต่ ฮึก ผมอยากบอกพี่ อึก ฮือ แต่พี่ทึกก็ห้ามตลอด บอกว่าพี่ทำงานคำสัญญาที่พี่ให้ กลายเป็นสิ่งเล็กๆน้อยๆที่พี่มองข้ามไป แต่ ฮึก พี่รู้รึเปล่า ว่าพี่ทึกเขารอ แม้จะผิดหวัง เสียใจแต่ก็ไม่เคยปริปากบอกใครเลย  

หากพี่ยังเห็นว่าพี่ทึกยังสำคัญ และไม่ใช่สิ่งเล็กน้อยสำหรับชีวิตพี่ ก็ควรบอกพี่ทึกซะ ” 

 

ทุกคำพูดของฮยอกแจเหมือนเข็มนับพันที่ทิ่มแทงที่หัวใจของคังอิน

 

ใช่ เขาไม่เคยคิดเลย เขาทำอย่างที่ฮยอกแจว่าจริงๆ เขาทำอย่างนั้นจริงๆทำไมกันทั้งๆที่เคยให้สัญญากันไว้ทั้งที่ตั้งใจไว้ว่าจะปกป้อง ดูแล และไม่ทำให้เสียใจ แต่สุดท้าย  

เขา เองที่เป็นคนทำให้ลีทึกต้องเสียใจ

 

เขากลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน กลายเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

 

“พี่ขอโทษ”

“คนที่พี่ต้องขอโทษ ไม่ใช่ผม”

 

……………………………………………………………………………………………………

 

 

“ ผมขอโทษ ” น้ำเสียงที่คุ้นเคย สัมผัสเบาๆที่แตะตรงไหล่บาง ทำให้ใบหน้าเปื้อนน้ำตาเงยหน้าขึ้นมา

สัมผัสอบอุ่นนั้นเปลี่ยนมากอบกุมมือเรียวทั้งสองข้างเอาไว้

“ผมขอโทษ ผมขอโทษ ผมผิดสัญญา ผมทำให้พี่เสียใจ ” คำขอโทษพร้อมน้ำตาของคนตัวโตตรงหน้า แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว สำหรับคนที่รอ

 

“ผมไม่เคยนึกเลยว่า เพียงสิ่งเล็กๆน้อยๆที่ผมมองข้ามไป  จะทำให้คนที่ผมรักเสียใจ ขนาดนี้

แต่จากนี้ไป ผมสัญ….” ลีทึกรีบเอามือปิดปากคังอินทันที

 

“ไม่ต้องสัญญา แค่เพียงมีนายอยู่ข้างๆพี่ ก็เพียงพอแล้ว ” ลีทึกพูดพร้อมกุมมือคนตัวโตเอาไว้

 

“ผมอยากให้พี่รู้ว่าพี่ไม่ใช่สิ่งเล็กน้อยสำหรับชีวิตผม แต่พี่เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ เป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตผม

ขอบคุณนะครับ ที่ยอมให้ผมได้อยู่เคียงข้างพี่ ”

 

ไม่มีคำพูดอื่นใดอีกระหว่างคนทั้งสอง มีเพียงเสียงสะอื้นไห้และอ้อมกอดแสนอบอุ่นให้แก่กันและกัน

 

วันนี้คุณมองข้ามอะไร เล็กๆน้อยๆ รอบตัวคุณไป

อาจทำให้คนที่คุณรักเสียใจทั้งๆที่คุณไม่รู้ตัวก็ได้นะครับ

 

 

 

 

The End........

 

 

 

 

talkๆๆๆๆๆๆ ปิดเรื่อง

 

แหะ แหะ

 

ตอนแรกกะว่าจะจบเศร้า แต่วันเกิดทึกอะ ก็อยากให้มีความสุข

อย่าว่าหมีไม่ดีเลยนะคะ

 

เพราะบางที คนที่อยู่ใกล้กันจนเกินไป อาจจะมองข้ามสิ่งเล็กๆน้อยๆของกันและกันไปก็ได้นะ

อันนี้ประสบการณ์ตรง เหอ เหอ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

21/06/2008

สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะ หนูอุคกี้

นับวันความน่ารักก็ยิ่งเพิ่มพูนตามอายุ

ประทับใจตั้งแต่งานดรีมคอนปี 2007 แบบว่าชอบสีผมคุณน้องอย่างแรง เปรี้ยวได้ใจเจ๊มั่กมาก

รัศมีเคะกระเด็นทิ่มตาอย่างแรงงงงงง

ยิ่งออกเอสเจเอ็ม อ๊ากกกกก

 

ทำผมทรงนี้มาฆ่ากันเลยดีกว่า

 

น่ารักมากกกกกก 

ขอให้มีความสุขมากๆถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรกะตาเยเย่

ชอบเวลาอุคร้องเพลงมาก เค้าเรียกว่าพรสวรรค์จริงๆ

ประมาณว่าหนูเกิดมาเพื่อสิ่งนี้จริงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ความฝันที่อยากเป็นนักแต่งเพลงหรือโปรดิวเซอร์ไม่ไกลเกินฝัน

ก็เพราะความสามารถและความพยายามที่มีอยู่ มันจะต้องมาถึงในวันอันใกล้นี้แน่นอน

 

รักหนูอุคนะ

รักเยเรียวด้วย

รักเอสเจ

แล้วก็รักคังทึกกกกกกก(เกี่ยวมั้ย ไม่รู้ แต่อยากให้เกี่ยว)

edit @ 21 Jun 2008 01:40:03 by ^-^ นุ่มนิ่มจัง^-^

วันนี้ชาวเอลฟ์ต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาดกันเลยทีเดียว

 กว่าจะกลับถึงห้องปาเข้าเกือบสี่ทุ่ม

ออกจากห้องแปดโมงเช้าถึงพารากอนแปดโมงครึ่ง

ได้บัตรคิวที่ 6 โคตรดีใจอะ

งบน้อยจะเอา 2500 เพื่อนฝากอีกทั้งหมด 6 ใบพอดี

เป็นครั้งแรกที่ได้จับตังเป็นหมื่น

เหอ เหอ

แต่สุดท้ายตังเหลือ

จ่ายไปแค่ สี่พันกว่า

 

ขำ

 

ขำตัวเอง

 

นี่ตรูแหกขี้ตาไปทำไม

เฮ้อ ไม่ได้ใช้ทรู

ตรูเป็นลูกชาวนา

โทรศัพท์โทรจนแบตหมด

ใช้ตังในโทรศัพท์ไปเกือบสามร้อยยยยยยย

โทรหาคนนั้นคนนี้ให้เข้าเว็บให้ ยังกะคนบ้า

และเป็นครั้งแรกที่ร้องไห้ต่อหน้าคนหมู่มากขนาดน้านนนนนน

ขำมั้ยคะ

.

.

.

.

ปาเข้าไปเกือบสี่โมงก็ยังอยู่ที่คิวที่ 4

แง่มๆไมถึงตรูซะทีหว้า

เริ่มดิ้นเริ่มงอแงเหมือนคนบ้า

บางคนที่จองผ่านอิทรูมันนี่ได้ก็กรีดร้องด้วยความดีใจ

ดีใจด้วยนะคะกะคนที่ได้ดังตั้งใจไว้

แต่อนิจจา

กลับมามองตัวเอง

ไม่ได้ใช้ทรู

ต้องหน้าด้าลลลลลลลไปขอยืมชาวบ้าน

กรรม ทรูมันนี่ก็ไม่ได้เหรอฟระ

จิ้มๆโทรศัพท์ไปน้ำตาก็ไหลออกมา

เหมือนนางเอกหนังไทยเวลาพระเอกงอนแล้วง้อไม่สำเร็จ

แต่นี่มันชีวิตจริงงงงงงงงงงงงง

ประมาณสี่โมงพี่เค้าก็เรียกคิว 6

ดีใจแต่ก็รู้อยู่แล้วว่า 2500 เต็มแล้ว

เอาวะ 1500 ก็ได้

สุดท้ายยยยย  800

โซน p3 พยายามไม่คิดไร

รีบวิ่งลงมาลุ้นบัตรมีทกะแถลงข่าวคอนต่อ

ซื้อ 2 ใบ

ก็ไม่ได้หวังอะไรมากมาย

เพราะรู้ตัวดวงไม่ค่อยดีเท่าไหร่

ก็รู้สึกตะหงิดตะหงิดตั้งแต่เช้าแล้ววววววววว

ลุ้นไปลุ้นมาเสร็จสามทุ่มกว่าๆ

ดีใจแทนแล้วก็แอบอิจฉาคนที่ได้อะ

ไม่รู้วันอังคารนี้จะได้เห็นทึกมั้ยยยยยยยยยย

แล้วก็นั่งรถกลับ

กลายสภาพเป็นหมาหงอยอย่างรุนแรง

 .

.

.

เจ็บใจตัวเอง

ถ่อสังขารไปทำไม

ในเมื่อเน็ทที่บ้านก็มี

ก็เพระคิดว่าไปจองที่ทรูมันต้องได้แน่ๆ

แล้วก็มีแต่คนพูดว่าพวกเน็ตบ้านจองได้

แทบอยากกัดลิ้นตายอยู่ตรงนั้น

เจ็บใจเพื่อนเหมือนกัน

ในขณะที่เรารอจองบัตร บอกให้ช่วยไปหย่อนบัตรทเวลพลัสก็ไม่ยอมไปให้

ทั้งๆที่บัตรที่กูจองอยู่ก็มีของเมิงด้วย

หลายๆคนอาจจะคิดว่าพาล

ก็อาจจะใช่

 

ที่สำคัญ

 

บัตร 800 แล้ว Kangteuk penlight ที่ได้มา

 

คังอินกะทึกจะเห็นมั้ยอะ

 

โบกจนแขนหักแล้วไงจะเห็นมั้ยละ

 

พอคิดมาถึงตรงนี้

มันก็ไม่ไหวแล้ว

ร้องไห้โฮบนรถเมล์เลยยยยยยยยยยยยยยยย

มันไม่ไหวแล้วจริงๆ

ขณะที่นั่งพิมพ์อยู่นี่ก็มือสั่นๆ

โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

จะร้องไห้อีกแล้วววววววววววววววววววววว

 

ยังคงภาวนาให้เพิ่มรอบ

จะเอาอีก

ใครไม่ไปด้วยช่างแล้ววววววว

ไปคนเดียวก็ได้ฟระ

 

ยังไงก็อยากให้คังอินกะทึกได้เห็นแท่งไฟที่ตัวเองถือ

 

พร้อมๆกับตะโกนเรียกคังทึกไปด้วย

 

ภาวนาคะ

 

ภาวนาจริงๆ

 

และขอให้เพื่อนๆที่ยังไม่ได้อย่าเพิ่งท้อยังมีความหวัง

 

ร้องไห้ได้ แต่อย่าเพิ่งถอดใจนะ

 

 

ปล.แอบสงสารพี่ๆพนักงานที่ช๊อบอะ

โดยโวยเยอะมาก

พี่เค้าก็พยายามช่วยเต็มที่แล้ว

มีถอดซิมโทรศัพท์ให้ยืมด้วย

ก็ไม่รู้จะโทษใครดี

ได้แต่ด่าส่งๆไป

ถ้าไม่พร้อมก็ยังไม่ควรให้จอง

จะเร่งอะไรนักหนา

คอนอีกสองเดือน

แบบนี้มันเสียความรู้สึกมากมาย

เซ็งจิต

จิตตก

เป็นหมาหงอยแล้วตอนนี้ เฮ้อ

 

 

 

 

edit @ 25 May 2008 23:33:56 by ^-^ นุ่มนิ่มจัง^-^