^-^KangTeuk Forever^-^

ระหว่างที่อยู่ในช่วงรอพิจารณาบทลงโทษของทึก รู้สึกสงสารทึกจับใจ คงกังวลและทุกข์ใจอยู่มากทีเดียว ขอส่งกำลังใจไปให้ทึกเข้มแข็งนะ สู้ๆ ยังมีแฟนเพลงและเพื่อนร่วมวงที่อยู่เคียงข้างเสมอ นางฟ้าของเรายังมีหมีคอยอยู่เคียงข้างนะ

ก็เลยเกิดฟิคเรื่องนี้ขึ้นมา

------------------------------------------------------------------------------------------

เคียงข้าง

KANGTEUK

สายลมเย็นเอื่อยๆมาปะทะร่างบางที่ตอนนี้นั่งคุดคู้อยู่ตรงระเบียงอพาร์ทเม้นท์

ใครกันจะรู้ว่าภายใต้ดวงตาคู่สวยที่มักจะยิ้มแย้มและคอยดูแลผู้อื่นอยู่เสมอนั้น กำลังอ่อนแอและอ่อนล้าเต็มที

" ทึกกี้ ฮยอง" ได้ยินเสียงทุ่มนั้นแล้วหัวหน้าวงยังไม่มีทีท่ารับรู้แต่อย่างใด

ยังคงนั่งนิ่งเช่นเดิม จนเจ้าของเสียงนั่งลงข้างๆจนไหล่ชิดกัน

"ทำไมมานั่งตรงนี้ อากาศเย็นนะครับ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา" ได้ยินเช่นนั้นร่างบางจึงหันมายิ้มให้แล้วพูดด้วยเสียงที่รู้สึกเหนื่อยล้าเต็มที

"ฉันแค่นั่งคิดอะไรนิดหน่อยนะ นายมีอะไรรึเปล่า"

"เปล่า" พูดเสร็จทั้งสองคนก็เงียบ และนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น มีเพียงไหล่ที่สัมผัสกันเท่านั้นที่คอยถ่ายทอดความอบอุ่นให้แก่กัน จนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ที่ร่างบางเริ่มสั่นไหวเนื่องจากการกลั้นสะอื้นอย่างหนัก ร่างหนากว่าจึงหันไปโอบกอดคนข้างๆเอาไว้

"ไม่เป็นไร ร้องเถอะนะ คิดซะว่าไม่มีผมอยู่ตรงนี้ก็ได้ ร้องเถอะอย่าเก็บมันไว้อีกเลย"

เพียงคำพูดนั้นร่างบางก็รู้สึกว่ากำแพงที่ตนสร้างมันพังทลายลงมา ทุกสิ่งทุกอย่างได้ปลดปล่อยออกมาหลังจากที่เขาอดทนเก็บไว้ในใจเพียงคนเดียวมาหลายวัน

ทั้งสองคนต่างโอบกอดซึ่งกันและกันไว้ มีเพียงหัวใจเท่านั้นที่กำลังพูดคุยกันอยู่ จนร่างบางหยุดร้องไห้

"สบายใจรึยังครับคนดี" ร่างบางพยักหน้าช้าๆ ร่างหนากว่าใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำตาให้

"จริงๆแล้ว ผมไม่ชอบให้ ทึกกี้ฮยองร้องไห้เลย แต่ว่าบางทีการได้ร้องไห้ ก็ทำให้เราสบายใจขึ้น ถูกไหมครับ" คำพูดนั้นเรียกรอยยิ้มอ่อนโยนจากร่างบางได้ไม่ยาก

"รู้ไหมครับว่าทุกครั้งที่ทึกกี้ฮยองร้องไห้ ผมก็จะร้องตามทุกทีเลย" ร่างหนาพูดพลางยิ้มล้อเลียน แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนกลับมาจริงจัง

"ทึกกี้ฮยองเป็นหัวหน้าวง ดังนั้นก็ต้องแสดงความเข้มแข็งให้น้องๆในวงเห็น แต่ต่อหน้าผมไม่จำเป็นต้องทำตัวเข้มแข็ง ขอเป็นผมคนเดียวที่คอยเช็ดน้ำตาให้ทึกกี้ฮยองนะครับ" ร่างบางได้แต่พยักหน้าและก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย

"ว่าแต่คืนนี้ขอผมนอนด้วยคนนะ นะ นะครับ"

"นายก็ไปนอนห้องนายสิ"

"โห ใจร้ายจัง" ร่างหนาพูดด้วยน้ำเสียงงอนๆ ร่างบางลุกขึ้นยืนพลางพูดเบาๆ

"อย่าลืมไปบอกเรียววุคให้ไปนอนห้องนายละ" ได้ยินดังนั้นร่างหนาก็ยิ้มกว้างทันที

"ทึกกี้ฮยองครับ" ร่างบางที่กำลังจะเข้าห้องจึงหันมามอง ก็เห็นร่างหนายืนอยู่ สีหน้านั้นอ่อนโยนมากมาย

"อย่าลืมนะครับ ว่าผมยังยืนอยู่ตรงนี้เสมอ" หัวใจของคนฟังนั้นพองโตจนแน่นคับอก ได้แต่พยักหน้ารับอย่างอายๆ เมื่อหันหน้ากลับไป

"ขอบใจนะที่คอยอยู่เคียงข้างฉัน" พูดจบก็รีบเดินไปที่เตียงนอนซุกใต้ผ้าห่มผืนโต ร่างหนาได้แต่ยิ้มเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดี ไปแจ้งข่าวคนที่คืนนี้ต้องถูกเนรเทศให้ไปนอนห้องของเขาแทน

เมื่อกลับเข้ามาในห้องของลีทึกอีกครั้ง ก็รีบสอดร่างเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน แล้วโอบร่างบางนั้นไว้

"หลับรึยังครับคนดีของผม"

"อือ" ร่างบางส่งเสียงบอกว่าง่วงเต็มที ร่างหนาจึงได้แต่นอนกอดร่างบางนิ่งๆ

เป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่คนร่างบางมีเรื่องไม่สบายใจจะไม่เคยแสดงออกให้ใครเห็น จะมีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้เพราะเขาเฝ้ามองดูร่างบางอยู่เสมอ คนๆเดียวเท่านั้นที่อยู่ในสายตาและหัวใจของเขา เขาเพียงอยากปกป้องดูแลคนในอ้อมกอดนี้ อยากเห็นดวงตาคู่สวยมีแต่ความสุขสดใสอยู่เสมอ จะขออยู่เคียงข้างจนกว่าคนในอ้อมกอดนี้จะไม่ต้องการเขา

จนเมื่อได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอ ร่างหนาจึงกดริมฝีปากลงกับหน้าผากของคนในอ้อมแขน

"ฝันดีนะครับ นางฟ้าของคังอิน"

The End....................................................................................................

เคียงข้างกันตลอดไป