^-^KangTeuk Forever^-^

ช่วงนี้กำลังรอข่าวการตัดสินโทษของทึก เมื่อไรจะเสร็จซะที

อยากเห็นหน้านางฟ้าแล้ว โอ๊ย คิดถึงมาก คิดถึงรอยยิ้มที่เห็นแล้วทำให้หายเหนื่อย

ช่วงนี้คะแนนสอบเริ่มทยอยออกแล้วคร๊าบพี่น้อง เครียดอย่างแรง ต้องการกำลังใจ

ทึกจ๋า ทึกก็สู้ๆนะ ผ่านวันร้ายๆไปได้ ก็จะพบว่าฟ้าที่สดใสรอนางฟ้าของเราเสมอ

...................................................................................................................

ใครบางคนจากบนฟ้า 2

KangTeuk

หลังจากเหนื่อยจากการทำงาน
ผมก็ต้องฝ่าฝูงชนที่แออัดคับคั่งบนรถไฟฟ้า
กว่าจะถึงห้อง สุดแสนที่จะเพลียครับ โอย อยากนอนใจจะขาด
พรุ่งนี้แล้วสินะ วันหยุดของผม
ผมจะได้นอนพักให้เต็มอิ่ม นอนยาวอยู่บนเตียงแสนอบอุ่นของผมซะที
แค่คิดก็มีความสุขแล้วละครับ
กลับถึงห้อง ผมก็ตรงไปจะดื่มน้ำที่ห้องครัว แต่
เฮ้ย นั่นนายจะทำอะไร ผมถามเจ้าตัวยุ่งออกไป
ทำไมนะเหรอครับ ก็สภาพดูไม่ได้เลย เละทั้งคนเละทั้งครัว
เหมือนเพิ่งไปออกรบมางั้นแหละครับ
คือ ผมอยากทำอาหารให้คุณทาน เห็นคุณทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแต่ต้องกลับบ้านมา
ทำอาหารให้ผมอีก ผมอยากช่วย
นี่นาย จะช่วยฉัน รึว่าจะพังครัวฉันกันแน่ ดูสิ เละทั้งคนทั้งครัว
ผมพูดไปพลางกลั้นหัวเราะไป
โอ๊ย แทนที่กลับมาจะได้พักดูท่าทาง ผมคงต้องเหนื่อยอีกแล้วละครับ
เจ้าตัวยุ่งเหมือนจะยังไม่รู้ตัวครับ ก้มดูตัวเอง แล้วก็ยิ้ม
ไม่เห็นจะเละตรงไหน ผมก็ยังดูดีเหมือนเดิมนะ ดูสิครับแทนที่จะสำนึกผิด
ดูดี ดูดีมากๆเลย คร้าบ คุณหนู งั้นกรุณาช่วยกระผมเก็บของก่อนได้มั้ยครับ
เดี๋ยวกระผมจะได้ทำกับข้าวซะที เฮ้อ เจ้าตัวยุ่ง
งั้นผมช่วยทำกับข้าวด้วยนะ คราวหลังจะได้ทำให้คุณทานด้วยกันไงนะ
พูดพลางก็ยิ้มครับ ไอ้ลักยิ้มที่ผมเห็นแล้วรู้สึกหงุดหงิดใจทุกที
ก็ได้ แต่ช่วยทำให้เสร็จนะ ไม่ได้ทำให้ยุ่งกว่าเดิม เจ้าตัวยุ่ง
เมื่อกี้เรียกผมว่าอะไรนะ อ้าว งอนซะแล้วสิครับนั่น
ผมไม่ใช่ตัวยุ่งซะหน่อย เอาแต่ใจชะมัดเลย
มายืนทำหน้างอ แก้มป่องจนผมอดหมั่นไส้ไม่ได้
ผมเลยใช้กำปั้นอันหน่อยนิดของผม ทุบเบาๆที่หัวคนข้างๆไปทีนึง
คร้าบ ไม่ยุ่งก็ไม่ยุ่ง แล้วจะทำกับข้าวได้รึยัง กระผมหิวไส้จะขาดแล้วเนี้ย
พูดเสร็จ เจ้าตัวยุ่งยิ้มทันทีเลยครับ เปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วจริงๆ

แล้วเราสองคนก็ละเลงทำครัวกัน
เจ้าตัวยุ่งคอยยืนข้างๆผม หยิบโน้น หยิบนี่ให้ผม ด้วยท่าทางเก้ๆกังๆ
พอเสร็จก็รับหน้าที่เป็นนักชิมห้าดาวอีกละครับ
วิจารณ์อาหารฝีมือเราสองคนต่างๆนาๆ ขาดโน้นนิด ต้องเติมนี่อีกหน่อย
กว่าจะเสร็จ เล่นกันไปๆมาๆจนผมลืมหิวเลยละครับ
ตั้งโต๊ะเสร็จผมก็ไม่พูดพล่ามทำเพลงอะไรต่อ
ก้มหน้าก้มตากิน เฮ้อ
ผมกลัวกระเพาะผมจะทะลุซะก่อนนะซิครับกว่าจะได้กินข้าว
เอ่อ ผมขอเรียกคุณว่า คังอิน ได้มั้ย ได้ยินแค่นั้นแหละครับ
ผมรู้สึกว่าต่อมโมโหผมเริ่มทำงานทันที จึงตวาดกลับทันที
ไม่ได้ แล้วนายรู้ได้ยังไง นายชักจะยุ่งเรื่องส่วนตัวของฉันมากเกินไปแล้วนะ
ผมรู้สึกว่าเสียงผมกำลังดังขึ้นเรื่อยๆ
ผมจ้องหน้าเขา แต่พอผมเห็นสายตาตื่นตระหนกของคนตรงหน้า
ผมก็เริ่มรู้สึกตัวว่าผมพูดแรงเกินไป
เอ่อ คือ ฉันขอโทษ ที่ตวาดนาย เอาแล้วไงครับ
คนตรงหน้าเอาแต่ก้มหน้านิ่งไม่ยอมเงยหน้าคุยกับผม
ผมไม่รู้จะทำยังไงดี จึงเชยคางคนตรงหน้าขึ้น
แล้วหยาดน้ำตาก็หยดลงบนมือผม ผมรู้สึกผิดอย่างมากครับ
ผมทำให้คนตรงหน้าร้องไห้อีกแล้ว ตาคู่สวยที่เปื้อนหยาดน้ำตาช่างดูเศร้าเหลือเกิน
ไม่มีคำใดๆแม้แต่เสียงสะอื้นหลุดออกมาจากปากคนตรงหน้า
ยิ่งทำให้ผมรู้สึกใจคอไม่ดี ให้เขาด่าว่าผมซะยังจะดีกว่า
ผมใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาให้คนตรงหน้า พร้อมกล่าวคำขอโทษ
ฉัน ขอโทษจริงๆ นายอย่าร้องไห้เลยนะ ฉันขอร้อง
ชื่อนี้ สำคัญต่อฉันมาก มีเพียงคนๆเดียวเท่านั้นที่เรียกฉันอย่างนี้

คังอิน คะ คังอิน ผมรู้สึกถึงน้ำเสียงหวานที่เคยเรียกผม
เสียงที่ทำให้ผมรู้สึกมีความสุขที่สุด
เสียงหวานที่เคยกระซิบอยู่ข้างหูผม ในอ้อมกอดผม
และปลุกให้ผมตื่นขึ้นมาในทุกๆเช้า
ผมขอโทษนะครับ ทำให้ผมตื่นจากภวังค์
ผมไม่รู้ว่าชื่อนี้สำคัญกับคุณมากขนาดนี้ ผมเห็นเขียนไว้ตรงหลังกรอบรูป ผมก็เลยลองถามดู
ผมไม่ได้ตั้งใจจะยุ่งเรื่องส่วนตัวของคุณจริงๆนะครับ ผมขอโทษ ผมขอโทษ ผมขอโทษ อย่า อึกเกลียดผม ฮึก เลยนะ ผะ ผมขอโทษจริงๆ อย่าเกลียดผมเลยนะ ฮึก ฮือ
คนตรงหน้าเริ่มร้องไห้หนักขึ้น จนผมตกใจครับ เกิดอะไรขึ้น
ปากก็ขอโทษผมไม่หยุด ผมไม่รู้จะทำยังไงดีครับ
ผมก็เลยโอบกอดคนตรงหน้าเอาไว้
ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรแล้ว ฉันเข้าใจ ฉันไม่เกลียดนายหรอกนะ
ผมพูดพลางเอามือข้างนึงลูบผมคนในอ้อมกอดผมเบาๆ ทำไปเรื่อยๆ
ผมไม่รู้ว่าผมปลอบเขานานเท่าไหร่ จนเขาสงบลงได้
เขาค่อยๆยันตัวออกจากอ้อมกอดผม
ผม ขะ
พอเลย ไม่ต้องขอโทษฉันแล้ว นายพูดคำอื่นไม่เป็นรึไง
ผม ขอ เอ้ย ผม พูดอะไรไม่ได้ก็ก้มหน้างุดเลยละครับ
ผมเริ่มรู้สึกว่าเจ้าตัวยุ่งนี่ก็น่ารักดีเหมือนกันนะครับ
ดูสิครับหน้าแดงไปถึงหูแล้ว ผมก็ได้แต่หัวเราะละครับ
ห้ามหัวเราะนะ อ้าวเจ้าตัวยุ่งคนเดิมกลับมาแล้วครับ
ผมก็เลยได้ทีหัวเราะไม่หยุดเลยละครับทีนี้
โดยคนข้างๆนั่งส่งสายตาอาฆาตมาให้ผมเป็นระยะๆ
ผมรู้สึกว่าเป็นข้าวมื้อแรกในชีวิตผมเลยละครับที่มันแปลกๆอย่างนี้
ข้าวมื้อเดียวที่ครบทุกอารมณ์ ครบทุกรสชาติจริงๆละครับ
นี่ก็เพราะเจ้าตัวยุ่งแท้เลย

หลังจากกินข้าวเสร็จ ตั้งแต่ผมหัวเราะจนท้องแข็ง จนผมเลิกหัวเราะ
เจ้าตัวยุ่งก็ยังทำหน้างอ งอนผมไม่เลิก จนผมอ่อนใจ
หน้างอจนจะหักอยู่แล้ว เลิกงอนเป็นผู้หญิงซะทีเหอะน่า
ผมพูดเสร็จ จ้องหน้าผมเขม็งเลยครับ เฮ้อ สรุปว่าผมผิดเหรอเนี้ย
เฮ้อ เอาละ เอาละ จะให้ทำยังไงนายถึงจะหายงอน
พูดจบ หน้าหายงอเปลี่ยนเป็นยิ้มทันทีครับ
โห ผมละเชื่อเลย เปลี่ยนอารมณ์เร็วยังกะมีสวิตซ์ เปิดปิดได้
แต่ ไอ้รอยยิ้มนั่นสิครับ มันดูเจ้าเล่ห์จนน่าสงสัย
จริงๆนะ ผมพยักหน้าเจ้าตัวยุ่งก็กระโดดพรวดเดียวมาเกาะคอผม
เกือบจะขี่คอผมเลยละครับ
พรุ่งนี้วันหยุดใช่มั้ย
เอาละสิครับ แผนการพักผ่อนของผมมันกำลังถูกสั่นคลอน
ผมพยักหน้านิ่งๆ
แล้วคุณก็ไม่ต้องไปทำงานใช่มั้ย
โอ๊ย ผมรู้สึกว่าผมตกลงไปในหลุมจังๆเลยครับ
ผมพยักหน้าอีกที แล้วรอยยิ้มที่ชอบทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดใจทุกทีก็ปรากฏขึ้น
พรุ่งนี้พาผมไปเที่ยวสวนสนุกหน่อยนะ น้า น้า นั่นไงครับ
วันพักผ่อนนอนอิ่มของผมเป็นอันพังทลายลงในพริบตา
โฮ โฮ พูดไปแล้วจะคืนคำก็ไม่ได้
อีกอย่างผมไม่อยากทำให้ดวงตาคู่สวยนี้ต้องเศร้าหมองเลย
ผมอยากให้สดใสเปล่งประกายอย่างนี้ดีกว่า
ผมก็เลยต้องพยักหน้าอย่างกล้ำกลืน
ฮือๆ ครั้งแรกเลยครับที่ผมต้องเสียวันพักผ่อนนอนอิ่มของผมไป
ในสวนสนุก ก็ไม่รู้ว่าจะยุ่งวุ่นวายแค่ไหนนะครับ
ปวดหัว สงสัยผมต้องกินยาแก้ปวดหัวกันไว้ก่อนดีกว่า

อ๊า วันหยุดของผม
เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผมต้องตื่นเช้าในวันหยุดแทนที่จะได้หลับอุตุบนเตียงของผม
นี่ ลีทึก แต่งตัวเสร็จรึยัง
ผมถามด้วยความหงุดหงิดแต่เช้า เพราะอะไรนะเหรอครับ ก็เจ้าตัวยุ่งสิครับมาปลุกผมแต่เช้า
แล้วตัวเองยังแต่งตัวช้าอีกไม่รู้ว่าจะแต่งไปให้ใครดู
เสร็จแล้วคร้าบ เสร็จแล้ว
ไป รีบไปกันได้แล้วเดี๋ยวคนจะเยอะ เอาสิครับทำผมหงุดหงิดแต่เช้า สงสัยวันนี้ผมคงต้องกินยาแก้ปวดหัวกันไว้ก่อนดีกว่า

ดังคาดครับ ขนาดมากันแต่เช้าคนยังเยอะเลยละครับ โอ๊ยผมอยากกลับแล้ว คือผมไม่ชอบที่ๆมีคนเยอะนะครับมันเวียนหัว หันไปมองหน้าเจ้าตัวยุ่ง แล้วก็อ่อนใจครับ ตื่นเต้นใหญ่เลยเหมือนเด็กจริงๆ
หลังจากเข้าแถวซื้อตั๋วเข้าสวนสนุกเสร็จ เล่นเอาผมเหนื่อยเลยละครับ คนเยอะคิวก็ยาว กว่าจะได้ตั๋ว
ผมเริ่มหงุดหงิด อึดอัดครับคนเยอะจริงๆ
ขอบคุณนะครับจู่ๆเจ้าตัวยุ่งก็ขอบคุณผม ผมหันไปมอง
เรื่องอะไร คืองงครับ ขอบคุณผมเรื่องอะไร
ที่คุณพาผมมาเที่ยวไงละ จริงๆแล้วคุณไม่ต้องพาผมมาก็ได้ ทั้งๆเราก็ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกัน ขอบคุณจริงๆนะครับ ขอบคุณจริงๆ พูดจบคนตรงหน้าก็ยิ้มให้ผม แต่ว่า ทำไมผมถึงรู้สึกว่าเป็นรอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็น ถึงจะยิ้มแต่แววตาคู่สวยที่เคยยิ้มให้ผม ดูเศร้าจนผมรู้สึกแปลกๆผมเลยคว้ามือคนตรงหน้าเอาไว้
เอ่อ คุณจะทำอะไรคนตรงหน้าถามผมอย่างตกใจ ทำหน้าตาเลิ่กลั่ก จนผมอดขำไม่ได้
เอาน่ะ ฉันไม่ได้คิดจะลวนลามนายหรอกนะ คนมันเยอะเดี๋ยวหลงกันจะแย่ ฉันขี้เกียจตามหา เดี๋ยวคนแถวนี้จะร้องไห้ขี้มูกโป่ง หาทางกลับบ้านไม่ถูก
พูดจบเจ้าตัวยุ่งก็หน้างอทันทีครับ แต่ไม่ได้สะบัดมือออก ผมก็เลยจับมือคนตรงหน้าไว้แน่น รู้สึกกลัวจริงๆครับว่าหากเจ้าตัวยุ่งหายไปแล้ว ผมจะทำยังไง ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองครับ เพียงแต่ตอนนี้ผมรู้สึกว่าไม่อยากปล่อยมือคนตรงหน้าไป อยากจับมือไว้อย่างนี้ และที่สำคัญผมอยากให้ความเศร้าที่ผมเห็นในดวงตาคู่สวยนี้หายไป เอาน่ะ แค่วันนี้เท่านั้น
แต่มือนายก็นิ่มเหมือนกันนะพูดจบผมก็ได้แต่อมยิ้มละครับ รู้แต่ว่าคนตรงหน้าผมหน้างอจนจะพับได้อยู่แล้ว
ตอนเข้าผมเป็นคนพาเข้า แต่หลังจากนั้นผมก็กลายเป็นคนโดนลากแทนละครับ

เล่นเครื่องเล่นกัน เล่นไปสักพัก ผมเริ่มรู้สึกว่าคงจะไม่ไหวแล้ว โอ๊ย ไม่ได้มาเล่นนานมากแล้วครับ สงสัยผมคงแก่เกินจะเล่นได้แล้ว แต่เจ้าตัวยุ่งสิครับ ลากผมเล่นนู่น เล่นนี่ ไม่ยักกะเหนื่อย แถมดูตื่นเต้นจนเกินเหตุเหมือนคนไม่เคยมา พอผมบอกว่าไม่ไหว ก็ว่าผมแก่ ฮึม อย่างนี้ก็ยอมไม่ได้สิครับ

เมื่อเห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้าผมก็รู้สึกมีความสุขครับ ผมชอบที่จะเห็นคนตรงหน้ายิ้มเหมือนที่ยิ้มอยู่ตอนนี้ไม่ใช่รอยยิ้มที่ยิ้มให้ผมก่อนจะเข้ามา
เมื่อเห็นว่าผมไม่ไหวจริงๆเจ้าตัวยุ่งก็เลยให้ผมนั่งพัก แล้วก็นั่งลงข้างผม นั่งอมยิ้มจนผมเริ่มรู้สึกหมั่นไส้
นี่นาย ยิ้มจนปากฉีกแล้วนะนั่น ทำยังกะคนไม่เคยมา
ก็คนไม่เคยมาจริงๆนี่ พูดแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปทันทีเลยครับ ผมงงหนัก อะไรกัน นี่ผมพูดอะไรผิดอีกแล้วรึครับ
อย่าบอกนะว่าตอนเด็กๆนายไม่เคยมาเลยน่ะแล้วคนข้างๆผมก็พยักหน้า
หรือว่าตอนเด็กๆ เอ่อ คือ บ้านนายไม่ค่อยมีเงินก็เลยไม่มีใครพามา
คงงั้นแหละครับ
หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก ไม่น่าเลยผม ปากเสียจริงๆครับ
หลังจากเงียบไปซักพัก คนข้างๆผมก็อาสาไปซื้อน้ำมาให้ผม ตอนแรกผมไม่อยากให้ไป บอกไปว่าเดี๋ยวจะหลงทาง เจ้าตัวยุ่งหน้างอเลยครับ บอกว่าไม่ใช่เด็กๆให้ผมนั่งรอบอกว่าไม่เกินสิบนาทีผมได้ดื่มน้ำแน่ๆ ผมก็เลยนั่งรอครับ

สิบนาทียังไม่มา สงสัยคนคงเยอะ
ยี่สิบนาทีก็ยังไม่มา สงสัยคนคงเยอะจริงๆแฮะ
ระหว่างที่นั่งรอ ทำไมผมถึงรู้สึกว่าเวลามันยาวนานมากเลยครับ ไม่รู้ว่าผมก้มลงมองนาฬิกาเป็นกี่สิบรอบ เจ้าตัวยุ่งก็ยังไม่โผล่มาเลย ผมเริ่มนั่งไม่ติด ทำไมถึงช้าอย่างนี้ รู้สึกเป็นห่วงอย่างมาก
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ผมรู้สึกว่าผมนั่งรอต่อไปไม่ไหวแล้วละครับ ผมเลยเดินไปหาที่ร้านขายน้ำ คนเยอะจริงๆครับ
ผมพยายามมองหาตรงที่คนรอซื้อน้ำก็ไม่มี มองไปรอบๆร้านขายน้ำก็ไม่เห็น จนผมเริ่มร้อนใจ หายไปไหนของเขานะ ผมจึงถามคนแถวนั้น
ขอโทษนะครับ คุณเห็นผู้ชายตัวเตี้ยกว่าผมหน่อยนึง ผมสีน้ำตาลอ่อน หน้าสวยๆเหมือนผู้หญิงนะครับ ใส่เสื้อสีขาว กางเกงยีนส์ คือคุณเห็นบ้างมั้ยครับ
ไม่เห็นคะ
ขอบคุณครับ ผมเดินหาแล้วก็ถามจนทั่วแต่ก็ไม่เจอ
ทำไมต้องเป็นห่วงมากมายขนาดนี้นะ นั่นคือคนที่อยู่ด้วยกันแค่อาทิตย์เดียวนะ ทั้งๆที่คิดอย่างนั้น
แต่ใจผมสิครับมันตรงข้าม ผมรู้สึกว่า ใจผมเต้นแรงกว่าปกติ รู้สึกใจคอไม่ค่อยดี โอ๊ยเจ้าตัวยุ่งหายไปไหนนะ กลับมาเถอะนะ ฉันจะเลิกเรียกนายว่าตัวยุ่งก็ได้ หรือว่านายโกรธฉันจนหนีกลับบ้านไปแล้วนะ หรือว่านายเจอโจรรึเปล่านายถูกทำร้าย หรือ โอ๊ยผมคิดไปต่างๆนานา ประสาทจะเสีย
ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเอง ว่าทำไมต้องเป็นห่วงขนาดนี้ เสียใจหรือที่จะต้องจากกัน ทั้งๆที่เพิ่งรู้จักกัน
ผมไม่อยากจะยอมรับว่าผมยังไม่อยากให้จากกันตอนนี้ ผมไม่อยากปล่อยมือจากเขา อาจเป็นเพราะดวงตาคู่สวยที่มักจะเศร้าสร้อยยามที่เจ้าตัวเผลอ ทำให้ผมอยากจะทำให้หายไป อยากให้มีแต่ความสุขฉาบอยู่ในดวงตาคู่สวยนั้น

ผมตัดสินใจเดินกลับมาดูที่เดิมที่ผมนั่งรอตอนแรก นั่นไงครับเจ้าตัวยุ่ง อยู่นั่นไง
ผมดีใจจนลืมตัว เดินเข้าไปดึงคนตรงหน้ามากอดไว้ นายยังไม่ไปไหน นายยังอยู่ตรงนี้
ผมเพิ่งเข้าใจตัวเองครับว่าทำไมผมถึงไม่เคยคิดที่จะมีใคร ไม่คิดที่จะผูกพันกับใคร ตั้งแต่ที่เธอคนนั้นจากผมไป เพียงเพราะผมกลัวการสูญเสีย กลัวการลาจาก ผมไม่อยากเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว ผมจึงยอมที่จะจมอยู่กับอดีต อยู่กับความทรงจำเดิมของผมกับเธอ
คนในอ้อมกอดผมเริ่มดิ้นขยุกขยิก ผมจึงรู้สึกตัว ก็เลยปล่อยคนในอ้อมกอด
คุณหายไปไหนมา
นายนั่นแหละไปไหนมา ฉันตามหาจนทั่ว อะไรกันนี่ยังไม่รู้ความผิดของตัวเองอีก
ก็ไปซื้อน้ำไง
จะบ้ารึไง ไปซื้อที่ไหน ทำไมหายไปนานขนาดนั้นผมเริ่มโมโห คนตรงหน้า
ผมขอโทษ ผมเจอเด็กหลงทาง ก็เลยพาไปหาแม่พูดจบก็ก้มหน้า
ผมไม่รู้ว่าคุณจะเป็นห่วงผมขนาดนี้ ผมขอโทษสงสารก็สงสารแต่ใจนึงก็อยากลงโทษเหมือนกันที่ทำให้ผมเป็นห่วงตามหาแทบแย่
ผมไม่ได้พูดอะไรอีก คนตรงหน้าผมก็เงียบ เอาละครับทีนี้ ไปไม่เป็นละครับผม
ผมจูงมือเขา ผมอยากพาเขาไปที่แห่งนึงที่ผมชอบ
ก้มหน้าก้มตาเดินตามผม ไม่มองหน้าผมเลยครับ จนขึ้นบนชิงช้า
โอ้โห ชิงช้าสวรรค์ ออกอาการทันทีครับหลังจากเงียบมาตลอดทาง
ผมได้แต่ส่ายหน้าครับ อาการเหมือนเด็กได้ของเล่นถูกใจ เกาะกระจกแล้วก็นิ่งไป
ชอบรึเปล่าพยักหน้าแทนคำตอบ
ตอนเด็กๆแม่ชอบพาฉันมาที่นี่บ่อยๆฉันชอบมากๆเลยละ เวลาฉันมีเรื่องไม่สบายใจก็จะมาที่นี่ มันทำให้รู้สึกดีขึ้นมากเลยละนะ
แล้วนายละ เอ่อแม่นาย
แม่ผมเสียไปแล้วเอาอีกแล้วครับ ผมรู้สึกว่าผมพูดเรื่องที่ไม่สมควรอีกแล้ว
ฉันขอโทษนะ
ไม่เป็นไรหรอกครับ แต่แม่ผมเป็นคนสวยมากเลยนะ แล้วก็ใจดีมากด้วย พูดแค่นั้นแล้วก็เงียบไป เอาแต่เหม่อมองออกไปข้างนอก นายผ่านอะไรมานะลีทึก อะไรกันที่ทำให้ดวงตาคู่สวยนี้ต้องหม่นหมอง นายมีความฝันมั้ย เอ่อ หมายถึงสิ่งที่อยากจะทำน่ะ ผมถามออกไปคือไม่อยากให้เงียบครับรู้สึกอึดอัด อยากให้กลับมาคุยจ้อเหมือนเดิม
มีสิครับ ผมอยากจะเป็นนก นกที่สามารถบิน บินไปที่ไหนก็ได้ อย่างอิสระ ผมชอบที่นี่จัง รู้สึกเหมือนผมกำลังบินได้อย่างอิสระเลย พูดจบคนตรงหน้าผมก็ร้องไห้ จนผมตกใจ นี่ผมพูดอะไรผิดอีกแล้วครับ
นายเป็นอะไร ฉันพูดอะไรทำให้นายไม่สบายใจรึเปล่า ฉันขอโทษนะ
แต่คนตรงหน้าผมได้แต่ส่ายหน้า และก็ร้องไห้ สายตาที่เหม่อมองออกไปข้างนอกนั้นช่างเจ็บปวดเหลือเกิน
ผมดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดไว้ มือข้างนึงลูบที่ผมสีน้ำตาลอ่อนนี้เบาๆ อยากปกป้อง อยากดูแล ตอนนี้ใจผมเริ่มสั่นไหว ทั้งๆที่เจอกันแต่ทำไมนะถึงรู้สึกอย่างนี้ได้
ตอนนี้ความรู้สึกมากมายมันท่วมท้นอยู่ในใจผม ผมจะทำยังไงดี
นายเป็นใครนะลีทึก ทำไมนายถึงพังกำแพงที่ฉันสร้างขึ้นในใจได้อย่างง่ายดาย
ตอนนี้ผมไม่อยากจะปล่อยมือแล้วละครับ อยากจะโอบกอดอยู่อย่างนี้ตลอดไป

ความรู้สึกผิดต่อเธอคนนั้นก็ถาโถมเข้ามา ขอโทษนะอึนเฮ
มันถึงเวลาแล้วใช่มั้ยที่ต้องเริ่มต้นใหม่
แล้วคนที่ผมต้องการคือคนในอ้อมแขนของผมนี่ใช่มั้ย
คุณส่งเขามาใช่มั้ยอึนเฮ ส่งเขาเพื่อมาเติมเต็มชีวิตผมใช่มั้ย

To Be Con...............................................................................

มาช่วยกันเป็นกำลังใจให้นางฟ้าของเรากันนะคะ